يكي از ويژگيهاي برقراري توازن بين عوامل علمي و اجرايي به منظوررسيدن به بهترين الگوي ممكن در امر تحقيق، آگاهي پژوهشگران خبره تحقيقات پيمايشي از تمامي محدوديتها است. كه اين نوشتار به بحث درباره نوعي از محدوديت غيرعلمي، يعني رعايت اصول اخلاقي در پژوهش پيمايشي ميپردازد. مباحث اخلاقي بخشي از روش علمي نيستند، اما هنجارهايي را به وجود ميآورند كه دانشمندان در كارهاي مختلف، ملزم به رعايت آنها هستند. حتي در بسياري موارد، مانند مسائل اجرايي، مستقيما با روشهاي علمي در تضاد قرار ميگيرند و شما بايد از تضادهاي ممكن، آگاه باشيد تا بتوانيد در نهايت اخلاقيترين و علميترين تحقيق را تنظيم كنيد.
در اين نوشتار برخي از مشكلات اخلاقي رايج را كه در تحقيقات پيمايشي به وجود ميآيد، نشان ميدهدو راه حلهايي كه به طور جدي كيفيت علمي تحقيق را به مخاطره نمياندازد، براي آنها پيشنهاد ميكند.
