امروزه پژوهشگران در انجام پژوهشهاي خود از شيوههاي گوناگوني بهره ميگيرند. اين روشها را در كل ميتوان به دو زير مجموعه روششناسي كيفي و روش شناسي كمي تقسيم كرد. دراين مقاله تاكيد ما بيشتر بر روششناسي كيفي است.از آنجايي كه دراين روش هرفرد به عنوان نمونهاي منحصر به فرد تلقي ميشود، حجم نمونه نيز نسبت به روش كمي كمتر است. اين نوع از پژوهش، به ژرفاي اطلاعات توجه بيشتري دارد و به عبارتي ژرفانگر است نه پهنانگر و براي پژوهشگر زمينهاي فراهم ميآورد كه در جمعآوري اطلاعات نقش فعالي ايفا كند (ويمر و دومينيك، 1997:84).
دراين مقاله، مصاحبهها، به همان اندازه كه در پژوهشهاي رسانهاي براي يافتن دادهها مورد استفاده قرار ميگيرند - گاهي در تلفيق مشاهدات روزانه يا مشاهده مشاركتي - مورد تاكيد قرار گرفتهاند (هاموند، بريكسول و نيف اسچو 1995:238). روششناسي كيفي بهطور خاص در حوزه مطالعات قومنگاري به كار ميرود(جن سن و جان كوفسكي 1991:33).
