شيوه استفاده از نمونهها
پژوهندگان امر ارتباطات اغلب تمايل دارند نتايج به دست آمده از پژوهش را به كل جمعيت جامعه، ناحيه يا حتي يك ملت تعميم دهند. البته كاملا بديهي است كه نميتوان عده بسيار زيادي از جمعيت را مورد بررسي و مطالعه قرارداد؛ زيرا اين كار به حضور خيل عظيمي از پرسشگران و وجود منابع مالي عظيم نياز دارد. با اين همه، درقرن نوزدهم، پژوهشگراني كه درباره حيوانات (نظير گونه هاي دريايي) پژوهش ميكردند، متوجه شدند كه اگر گروه كوچك و كم شماري از حيوانات را به عنوان نمونه درنظر بگيرند، به نحوي كه ويژگيهاي آنها به طور ميانگين همان ويژگيهايي باشد كه جامعه اصلي واجد آنهاست، دراين صورت نتايج به دست آمده از اين نمونه كوچك به جمعيت اصلي و بزرگ قابل تعميم خواهد بود. در ضمن به زودي پي بردند كه اين اصل را ميتوان درباره جوامع انساني نيز به كاربرد، بنابراين پژوهشگران، نمونهگيري را از آنها اقتباس كردند و به رعايت گرفتند. با استفاده از اين روش ميتوان برامري ناممكن، يعني مطالعه كل يك جمعيت، فايق آمد و اگر نمونهگيري، درست اجرا شود، پژوهشگران ميتوانند به نتايجي دست يابند كه اگر كل جامعه را بررسي ميكردند، به آنها ميرسيدند.
