کودک و تلويزيون

عنوان بحث هفته :	تآثير تلويزيون دراختلال بين فعاليت هاى كودكان
نویسنده :	رضا اسمي
تاریخ ارسال :	10/11/ 1390
توضیحات :	كودكانى كه مدت زمان زيادى را صرف تماشاى تلويزيون مى كنند، فرصت كمترى براى ديگر فعاليت هاى پرتحرّك و تعامل با همسالان دارند. به نظر مى رسد تماشاى تلويزيون جايگزين ديگر فعاليت هايى مى شود كه كودكان بايد به طور مستقيم با آنها درگير شوند; از قبيل رفتن به سينما، بازى كردن، مطالعه، گوش دادن به راديو، شركت در ورزش هاى سازمان يافته و ديگر فعاليت هاى غيرسازمانى. ويليامز و هنرفورد (1986) در يك آزمايش طبيعى، فعاليت هاى روزانه بزرگ سالان و كودكان را در سه شهر كانادا مورد مقايسه قرار دادند: يك شهر كه تلويزيون نداشت (نوتل)، يك شهر كه فقط يك شبكه تلويزيونى داشت (يونتيل) و يك شهر كه چهار شبكه داشت (مالتيتل). پيش از ورود تلويزيون به «نوتل» و مجدداً چهار سال پس از آن داده هايى جمع آورى شد. پيش از ورود تلويزيون، كودكان و نوجوانان نوتل در مقايسه با نوجوانان دو شهر ديگر به طور معنادارى بيشتر به فعاليت هاى اجتماعى و ورزشى مى پرداختند; اما وقتى شهر نوتل داراى تلويزيون شد، شركت در اين فعاليت ها به طور چشمگيرى كاهش يافت. تحقيقات درباره رشد شناختى نشان مى دهد كه تعامل اجتماعى محرّك مهمى در تكامل آن است. ذهن كودكان از طريق تعامل و ارتباط با ديگران، كه عقايد و نظرات متفاوتى با آنها ابراز مى كنند، رشد مى يابد. تعاملات و مبادلات روزمرّه با بزرگ سالان و همسالان، كودكان را ترغيب مى كند تا ديدگاه خود را مورد آزمون قرار دهند; به عنوان يك فرد شايسته براى مسائل و مشكلات خود راه حلى پيدا كنند و به عنوان عضو يك گروه، طرح هايى ارائه دهند. به دليل آنكه تلويزيون تعامل اجتماعى را كاهش مى دهد، بنابراين، مى تواند بر رشدشناختى تأثير منفى داشته باشد. وجود تلويزيون در يك جامعه مشاركت در فعاليت هاى جمعى را كاهش مى دهد، حتى درون يك خانواده، وقتى تلويزيون روشن است، صحبت ها و گفتوگوها كاهش مى يابند. علاوه بر اين، كودك براى تمام فعاليت هاى خود، نياز به توانايى روحى و جسمى دارد كه خواب محور اين نيازمندى هاست، و اگر برنامه خواب كودكان درست تنظيم نشود فعاليت هاى كودكان مختل مى گردد و شكى نيست كه تلويزيون عامل مهم بى نظمى در ساعات خواب كودكان و نوجوانان است و به همين دليل است که انجمن روانشناسي آمريکا تماشاي تلويزيون براي کودکان زير دو سال را جايز نمي داند و از سوي ديگر معتقد است کودکان بالاتر از دو سال نبايد روزانه بيشتر از دو ساعت به تماشاي تلويزيون بپردازند. علاوه بر اينها به منظور کاهش تآثير تلويزيون بر اختلال در فعاليت هاي روزمره کودکان بايد برنامه هايي ويژه اين گروه سني مبني بر آموزش آنها در جهت سازمان بخشيدن به رفتارهاي روزمره آنها در دست ساخت قرار داد به عنوان مثال از برنامه هايي مشابه برنامه "سه سامي استريت" که در گذشته تلويزيون هاي غربي براي تشويق کودکان به مطالعه کردن استفاده مي کردند الهام گرفته شود. و يا با اطلاع رساني از طريق رسانه، کتابهاي آموزنده به انها معرفي شود. همچنين در برنامه هاي کودک و نوجوان مي توان بازيهاي مهيج و پر تحرک را به کودکان و نوجوانان آموزش داد و انها را ترغيب نمود تا در محيطهاي بازي با ديگر همسالان و دوستان آن بازي ها را انجام دهند.