| |
|
|
| |
 |
|
ژست مديريتى روى صندلى همايش
شيوه برگزارى و محتواى علمى همايش ها را بازنگرى کنيم
- بخش پايانى
نويسنده: گالیا توانگر
واقعیت این است که ابزار سمینار در پروسه مدیریت به
وسیله ای برای فخرفروشی بین معاونت های مختلف یک اداره
و یا سازمان های مختلف تبدیل شده است. گویی اگر عناوین
چندین سمینار در کارنامه فلان معاونت سازمانی و یا
بهمان اداره نباشد، از میزان اثرگذاری مدیریت وی در آن
سیستم کاسته می شود.
نام سمینار که به گوش می خورد، ناخودآگاه ذهن مان به
حواشی برگزاری آن شامل هدایا و پذیرایی های مفصل و
آنچنانی می رود. این شیوه بریز و بپاش های اداری تا آن
جا عادی و مرسوم شده است که حتی مدعوین نیز توقعی جز
این ندارند!
در یک جلسه فرهنگی از یکی از شعرا دعوت شده بود، پس از
پایان شعرخوانی، به رسم یادبود لوحی اهدا شود که فرد
به شدت بر افروخت و همان جا علناً دلیل اعتراض خود را
محقر بودن هدیه اعلام کرد. به راستی مقصر کیست؟ شیوه
غلط برگزاری سمینارها یا زیاده طلبی های برخی از
مدعوین؟
مشکل مرسوم دیگری که در سمینارها به چشم می خورد این
است که نتایج علمی سمینارها در بخش های مختلف صنعتی،
سازمانی، فرهنگی و... کمتر مورد استفاده قرار می گیرد.
به عنوان مثال سمینار «استفاده از فناوری نانو در صنعت
نساجی» برگزار می کنیم، اما وقتی از نگاهی فراکلی به
صنعت نساجی بنگریم می بینیم هنوز اصلاحات پایه ای رخ
نداده است که بتوانیم وارد سطوح بالاتر شویم. نتیجه
این مثال روشن است؛ سمینارها براساس نیازهای کشور
طراحی نمی شوند، باید نتایج را از لای پوشه های
بایگانی بیرون کشید و به جریان انداخت.
هدف گذاری کلان داشته باشیم
در سایت معرفی «سمینارهای مختلف» با دهها عنوان روبرو
می شویم که گاه کاملاً مشابه هم هستند. به عنوان مثال
در ارتباط با مدیریت الکترونیک بیش از 10 مورد را
جستجو کردیم که همگی کم و بیش در یک راستا بودند. به
راستی چرا در برگزاری سمینارها موازی کاری صورت می
گیرد و به نتایج سمینار به نحو شایسته ای توجه نمی
شود؟
دکتر ادیب عضو هیئت علمی دانشگاه بقیه الله در گروه
مدیریت چند آفت مهمی که بیشتر در سمینارها دیده می شود
را مورد اشاره قرار می دهد و می گوید: «مهمترین مشکل
اساسی همایش ها عدم هدف گذاری کلان آنهاست. این
بزرگترین آفتی است که سمینارهای مختلف را تهدید می
کند. ما وقتی که استراتژ ی کشور را درباره مثلاً صنعت
نساجی نداریم در همایش تخصصی اگر چه بالاترین حد
اطلاعات ارائه می شوند، ولی اولاً این سطح از اطلاعات
در کدام نقطه از صنعت نساجی که با هزار و یک مشکل
روبروست، استفاده می شود؟ همچنین فراگیران چه کسانی
باشند که بتوانند این اطلاعات را گرفته، به بدنه صنعت
موردنظر منتقل کرده و تحول بیافرینند؟
پس عملاً اگر سمیناری بدون نیازسنجی برگزار شود،
بیهوده برگزار شده است.»
این استاد دانشگاه از چشم و
هم چشمی سازمان ها در برگزاری همایش به عنوان یک آفت
مهم دیگر نام می برد و می گوید: «چشم و همچشمی بین
سازمان های مختلف و حتی معاونت های یک سازمان مانع
بزرگی است و زمینه ساز بسیاری از بریز و بپاش های بی
جا در همایش ها محسوب می شود. شاید متوجه شده باشید که
تا معاونت فلان در یک سازمان گردهمایی می گذارد،
بلافاصله معاونت دیگری برای این که در بیلان کاری اش
چیزی کم نگذاشته باشد نیز اقدام به برگزاری سمینار می
کند!»
ادیب ادامه می دهد: «متأسفانه باید گفت بسیاری از
مقالات علمی که در سمینارها ارائه می شوند، تنها حکم
پژوهش کتابخانه ای و یا ترجمه متون خارجی را دارند.
سمینار باید محل ارائه نوین ترین دستاوردهای داخلی
باشد.»
وی گله مندانه می گوید: «چرا این تصور را ترویج می
کنیم که سمینار بدون هدیه و پذیرایی معنا ندارد؟ پس از
سفر حج به پیشنهاد مدیرکاروان افاغنه در یک همایش
دویست نفره شرکت کردم. این همایش بسیار ساده اما از
نظر معنوی پربار برگزار شد. در انتها نیز به مدعوین یک
شام سنتی مشهدی ها را تعارف کردند. همه با صمیمیت صحبت
کردند و با صمیمیت پذیرایی شدند. خاطره زیبایی نقش بست
که از آن الگو گرفتم.»
وی در تکمیل صحبت هایش نسبت به هماهنگی سازمان های
مختلف وجلوگیری از انجام کارهای موازی هشدار داده و می
گوید «روابط عمومی سازمان های مختلف باید به گونه ای
تشریک مساعی با یکدیگر داشته باشند که حتی همایش های
مشترکی را برگزار کنند. هم اکنون این مشکل در سیستم
مدیریتی به خوبی مشهود است که در طول یک سال چندین
همایش مشابه حتی در یک استان برگزار می شود.»
فراز و نشیب های پیش رو در شیوه برگزاری سمینار
دکتر مهدی ایرانمنش عضو هیئت علمی و مدرس دانشگاه
استان کرمان و رئیس انجمن راهبردی ایران مرکز کرمان
ازاین که هیچ کمیته ای خود را موظف به پیگیری نتایج
سمینارها نمی داند، به عنوان یک آفت مهم یاد می کند و
توضیح می دهد: «در آبان 85 در سمینار همکاری های دولت،
دانشگاه، صنعت و توسعه ملی شرکت داشتم و در آن جا طی
یک مقاله 60 صفحه ای متذکر شدم دوره های کارآموزی
تابستانی برای دانشجویان اجباری شود. بعد از سمینار
چند مدتی خبری از نتیجه سمینار نشد تا این که دیدم
برخی از مسئولین از طرح بنده کپی برداری کرده بدون این
که نامی از ارائه دهنده برده باشند.
با این گونه حرکت ها انگیزه ها برای شرکت در سمینارهای
مختلف کم رنگ می شود.» وی پیشنهاد می کند که کمیته
پیگیری نتایج سمینارها را تشکیل دهیم و حق مالکیت
معنوی طرح ها را به رسمیت بشناسیم.
وی در ادامه می گوید: «به آمار و ارقام تحقیقات در
سمینارها بسیار تکیه می شود در صورتی که اگر تجارب
شخصی و نسخه عملی داشته باشیم، کمتر مورد توجه واقع می
شویم و یا حتی مقاله تأیید نمی شود!
از سوی دیگر بحث چگونگی استفاده از نتایج پیش می آید.
بنده پیشنهاد می دهم علاوه بر این که ایده ها و طرح
های مطروحه به صورت مکتوب در مجموعه ای از مقالات
گنجانده شده و چاپ می شود، CD هایی تهیه شده و در
اختیار مدیران ارشد قرار گیرد.»
این استاد به اشتیاق ده ها دانشجو اشاره می کند که
بسیار تمایل دارند در همایش های مختلف حضور داشته
باشند، اما به دلیل عدم آگاهی از برنامه سمینارها و یا
در مضیقه بودن به خاطر مسائل مالی برای حضور در همایش
های تخصصی ثبت نام نمی کنند. این گونه است که درصد
قابل توجهی از صندلی ها خالی می ماند و نتایج به افراد
تأثیرگذار منتقل نمی شوند.
الگوی علمی و اسلامی
برای برگزاری سمینارها
وقتی هزاران ریال صرف بریز و بپاش های بیهوده در
سمینارها می شود، از سمت دیگر هزاران ثانیه از وقت با
ارزش مدعوین تلف خواهد شد. مدیریت زمان مقوله ای است
که در ایران کمتر درباره آن بحث می شود و به صورت جدی
به سمت و سوی آن نرفته ایم.
دکتر غلامرضا غیاثوند از دانشگاه پیام نور تهران می
گوید: «متأسفانه تا به حال بیشتر از تئوریهای مدیریتی
غربی استفاده کرده ایم و کمتر کارگاه آموزشی داشته
ایم. مدیران ما با واژه ها آشنا هستند ولی به تعاریف
نرسیده اند. چون تعریف درست و صریح را نمی دانند، هر
کس به ظن خود تعبیر می کند.
باید زمینه هایی فراهم شود که مدیران وارد چنین دغدغه
هایی شوند.»
غیاثوند معتقد است که باید آموزش کار کارگاهی را
جایگزین سمینارها کرد تا نتایج بهتری حاصل شود. وی می
گوید: «در سمینار خیلی موفق باشیم، مدل هایی را تولید
می کنیم، وی در قالب کار کارگاهی کاربرد الگوها برای
به کارگیری در سراسر کشور می توان آموزش داد.»
وی به مشکل عمده مدیریتی در کشور اشاره کرده و می
گوید: «مدیران برنامه ریزی می کنند، ولی برای برنامه
هایشان زمان بندی ندارند. چون در کمتر برنامه ای جایی
برای ارزیابی بازتاب ها باز کرده ایم.»
احمدرضا هدایتی پژوهشگر نیز اعتقاد دارد برخی از
مدیران کمتر به ضرورت تحول در سیستم اداری در راستای
بهره وری بیشتر می اندیشند به همین دلیل همایش های
اداری نیز اغلب از روی یک الگوی سنتی برگزار می شوند و
از قبل برای برگزاری شان ضرورت سنجی نمی شود.»
وی می گوید: «نمی خواهیم بگوییم سمینار نباشد، فقط می
گوییم درست سنجیده و به اجرا گذاشته شود. نقشه ای نظام
مند برای برگزاری سمینارها داشته باشیم و به یک الگوی
علمی و اسلامی برسیم.»
مچ گیری ممنوع، عملکرد خود را ارزیابی کنیم
در قرآن کریم و مباحث اسلامی به صورت منسجم اسراف
کاران مورد مذمت قرار گرفته به طوری که در قرآن کریم
در قالب ترکیبات مختلف واژه اسراف 23بار تکرار شده
است. دکتر عبدالحسین فقهی استاد علوم قرآنی دانشکده
ادبیات دانشگاه تهران می گوید: «همه ما باید به ظرافت
پیام مقام معظم رهبری توجه کنیم. این درست نیست که به
جای بررسی عملکرد خود، یک سازمان و یا یک قوه کشوری
ادعا کند فلان سازمان و یا فلان قوه کشوری دچار بریز و
بپاش های اداری است. ما نمی خواهیم یکدیگر را زیر سؤال
ببریم، بلکه می خواهیم عملکردها را اصلاح کرده و موارد
اضافی را حذف کنیم.»
وی در ادامه می گوید: «نتایج سمینارها اغلب در قالب
200، 300صفحه بایگانی می شوند. اگر نتایج سمینار به
کار نیاید، پس آن سمینار به چه دلیل برگزار می شود.
کارشناسان به دنبال طراحی مدلی برای برگزاری سمینارها
باشند که از هزینه های اضافی بکاهد و نتایج سمینار را
به میدان عمل بیاورد.»
http://www.kayhannews.ir/Detail.aspx?cid=11556
|
|
|
| |
|
|
|
|
|
 |
|
|
امام علی (ع) می
فرمایند :
زیاده روی مقدمه فقر و تنگدستی است.
|
|
|
|
|
| |
|
